Αποσπάσματα από την ομιλία

του Προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα στο Περιστέρι

 

 

Για τη Δυτική Αθήνα.

Την πιο υποβαθμισμένη περιβαλλοντικά περιοχή στην Ελλάδα

 

Εδώ, στην δυτική Αθήνα βλέπουμε ποιο είναι το αποτέλεσμα μιας ανάπτυξης που θυσιάζει την κοινωνία στα υπερκέρδη. Βλέπουμε την τεράστια περιβαλλοντική υποβάθμιση. Τις επικίνδυνες ρυπογόνες βιομηχανίες, που χωρίς τον παραμικρό περιορισμό μολύνουν την ατμόσφαιρα. Την μολυσμένη θάλασσα του Σκαραμαγκά και της Ελευσίνας, το μολυσμένο έδαφος από την χωματερή των Άνω Λιοσίων. Και τα οικονομικά συμφέροντα να διεκδικούν ακόμα μεγαλύτερο περιθώριο εύκολου κέρδους, επεκτείνοντας τις ανεξέλεγκτες δραστηριότητές τους. Και υποβαθμίζοντας την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Βλέπουμε τους ελεύθερους χώρους να εξωθούνται διαρκώς στην εγκατάλειψη, ώστε να παραχωρηθούν πιο εύκολα στον ιδιωτικό τομέα. ΝΑ μετατραπούν σε τσιμέντο, σε εύκολο χρήμα, σε τζίρους των μεαγλοκατασκευαστών. Αυτή είναι η κατάσταση εδώ. Στην πιο υποβαθμισμένη περιβαλλοντικά περιοχή της Ελλάδας και μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Ευρώπης.

 

Για τις τράπεζες.

Για τη γενιά των 700 ΧΙΛΙΑΔΩΝ ευρώ.

 

Τους βλέπουμε να εκδηλώνουν το άγχος τους, για το πώς θα βάλουν στο χέρι τα 28 δις που τους προσφέρει η κυβέρνηση, με τους καλύτερους δυνατούς όρους. Δηλαδή χωρίς την παραμικρή δέσμευση για την πολιτική των επιτοκίων. Χωρίς την παραμικρή δέσμευση για τους καταχρηστικούς όρους. Χωρίς την παραμικρή δέσμευση για τις μυθικές αμοιβές των διευθυντικών τους στελεχών. Και φυσικά χωρίς την παραμικρή ανοχή σε στοιχειώδη δημόσιο έλεγχο, έστω και για τα μάτια του κόσμου. Δηλαδή των δανειοληπτών και των φορολογούμενων. Αυτών εις βάρος των οποίων πλούτισαν τόσα χρόνια.

Δεν λέω, κάθε εργαζόμενος, κάθε βιοπαλαιστής, κάθε νέος των 700 ευρώ, καταλαβαίνει πόσο δύσκολο πράγμα είναι να σου προσφέρουν εγγυήσεις 28 δισεκατομμυρίων και να διαπραγματεύεσαι τους όρους με τους οποίους θα τις δεχτείς. Βλέπετε υπάρχει και η γενιά των 700 χιλιάδων ευρώ και έχει και αυτή τα προβλήματά της.

 

Αυτά που πρέπει να γίνουν άμεσα είναι:

 

Πρώτον: Ενίσχυση των χαμηλότερων εισοδημάτων και ουσιαστική κοινωνική πολιτική. Τα χρήματα, όπως είδαμε υπάρχουν.

 

Δεύτερον: Στήριξη την σταθερής και μόνιμης απασχόλησης, και των μικρών επιχειρήσεων.   

 

Τρίτον: Οριστικό τέλος στην τραπεζική αυθαιρεσία. Απαγόρευση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, περιορισμός του ανατοκισμού, άμεση κατάργηση των καταχρηστικών πρακτικών.

 

Τέταρτον: Δημόσια παρέμβαση στο τραπεζικό σύστημα. Μέσω μιας τράπεζας υπό δημόσιο έλεγχο, που θα κινείται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και όχι την απόδοση υπερκερδών στους μετόχους. Και ακόμα μέσα από δημόσιες τράπεζες ειδικού σκοπού, που θα στηρίξουν τις μικρές και τις πολύ μικρές επιχειρήσεις. Και εδώ να επισημάνουμε και το αυτονόητο. Μια τέτοια πολιτική θα μπορούσε να προωθηθεί με πολύ λιγότερα από τα 28 δις ευρώ, που προσφέρει ο κ. Αλογοσκούφης στους τραπεζίτες. Και θα ήταν πολύ περισσότερο αποτελεσματική. Αλλά εδώ φαίνεται με ποια πλευρά είναι ο καθένας στην πραγματικότητα.

 

Πέμπτο: Κάθε αναγκαία προσπάθεια και πρωτοβουλία για την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Ενός Συμφώνου που είναι πλέον οριστικά νεκρό. Και που χρησιμεύει μόνο στα λόμπι που διαμορφώνουν την οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως πρόσχημα για να μην λαμβάνεται κανένα μέτρο.

 

Για τις κινητοποιήσεις κρατουμένων

 

Η κραυγή απόγνωσης των φυλακισμένων που κάνουν απεργία πείνας σε όλες τις ελληνικές φυλακές έφτασε στο κέντρο της Αθήνας αναπαράχθηκε από χιλιάδες νέους ενεργούς πολίτες που δήλωσαν συμπαράσταση στην εξεγερμένη αξιοπρέπεια. Ούτε μολότωφ έπεσαν, ούτε κεφάλια άνοιξαν ούτε κάηκαν αυτοκίνητα.

Η σιωπή έσπασε. Η διαπεραστική κραυγή πέρασε μέσα από τα φίλτρα της επιχειρούμενης ενημέρωσης. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να φιμώσει, το Θεοδωράκη, το Γλέζο, τον πρόεδρο της δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια. Τα αιτήματα των κρατουμένων έχουν γίνει δεκτά από την κοινωνία. Να γίνουν άμεσα δεκτά και από την κυβέρνηση. Ας το πούμε καθαρά. Κανένας κατεστημένος περιφρουρητής της νομιμότητας δεν τόλμησε δημόσια να ισχυριστεί ότι τα αιτήματα τους δεν είναι δίκαια. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δίκιο. Πρέπει να το βρουν αμέσως. 

 

Για την Κυβέρνηση

Κάνει τρία πράγματα

 

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση υποτίθεται ότι διαχειρίζεται μια κρίσιμη κατάσταση με συνέπεια και υπευθυνότητα. Τι κάνει; Τρία πράγματα. Πρώτον παρακαλάει τον διοικητή που η ίδια έχει διορίσει στην Εθνική Τράπεζα, να χαμηλώσει λιγάκι τους τόνους της αυθαιρεσίας και της προκλητικότητας. Και να δεχτεί το σχέδιο στήριξης που του προσφέρουν με χρήματα του δημοσίου. Δεύτερον, παρακαλάει τον μάνατζερ που η ίδια έχει διορίσει στην ΔΕΗ, να μην αυξήσει τα τιμολόγια. Και τουλάχιστον να μην μιλάει για ρήτρες καυσίμων την ώρα που διεθνώς η τιμή τους πέφτει, λες και απευθύνεται σε ηλίθιους. Και τρίτον κυνηγάει τον κ. Τατούλη. Αυτοί είναι οι άξονες της κυβερνητικής πολιτικής.

 

Σήμερα οφείλουμε να εξηγήσουμε σε όλο τον κόσμο ποιο είναι το σχέδιο. Το σχέδιο είναι να περάσει ολόκληρο το κόστος της κρίσης στην κοινωνία. Το εξέφρασε ειλικρινέστατα κάποιος κύριος Αρμενάκης, πρόεδρος του Εθνικού Συνδέσμου Ελληνικού Εμπορίου. Και μάλιστα μετά από συνάντηση με τον Γιώργο Παπανδρέου. Είπε λοιπόν: εμείς ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε την κρίση προωθώντας την ελαστική απασχόληση. Νάτο το σχέδιο λοιπόν. ΘΑ μοιράσουν κάθε θέση εργασίας στα δυο και στα τρία, ώστε να δουλεύει όλος ο κόσμος σε μισή δουλειά. Και να προσπαθεί από αυτή τη μισή δουλειά να πληρώσει τις κάρτες και τα δάνεια, το φροντιστήριο των παιδιών, τον γιατρό αν χρειαστεί. Αυτό είναι το σχέδιό τους για την κρίση. Εντελώς τυχαία, αυτό ήταν και το σχέδιό τους για την ανάπτυξη. Και η κινητοποίηση του κόσμου είναι η μόνη που μπορεί να ακυρώσει ένα τέτοιο σχέδιο.

 

Για την Αριστερά

Οι προγραμματικές συγκλίσεις με τις τράπεζες δεν είναι λύση

 

Και επειδή τελευταία ασκείται στην Αριστερά μια ολοένα και μεγαλύτερη πίεση για προγραμματικές συγκλίσεις με το ΠΑΣΟΚ, θέλω να πω μια ξεκάθαρη και ειλικρινή κουβέντα. Παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες τις κινήσεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου. Και διαπιστώνουμε ότι πέρα από μια φιλολαϊκή ρητορική, η οποία επιβάλλεται από τις περιστάσεις, αυτό για το οποίο ενδιαφέρεται το ΠΑΣΟΚ είναι άλλου είδους προγραμματικές συγκλίσεις. Είναι προγραμματικές συγκλίσεις με τις τράπεζες. Και προγραμματικές συγκλίσεις με τον κ. Μπαρόζο. Αυτές οι προγραμματικές συγκλίσεις, στις οποίες άλλωστε το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη διαπρέψει ως κυβέρνηση, δεν μας αφορούν, Δεν αφορούν την αριστερά. Ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον. Ούτε πριν από τις εκλογές, ούτε μετά.

Εμείς ανταποκρινόμαστε στις δικές μας ευθύνες Αλλάζουμε το τοπίο. Αναδεικνύουμε έναν νέο ισχυρό πόλο στα αριστερά του πολιτικού συστήματος. Έναν πόλο που συσπειρώνει αριστερούς ριζοσπάστες, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, μαχόμενους οικολόγους. Ένα πόλο που  απηχεί την φωνή των κοινωνικών κινημάτων και των κοινωνικών διεκδικήσεων. Που συσπειρώνει ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, γύρω από το πρόγραμμα και τις προτάσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς.  Ένα πόλο που θα προωθεί την ενότητα, την ώρα που κάποιοι, για να την αποτρέψουν ξαναστήνουν τον Στάλιν. Ένα πόλο που ανοίγει το δρόμο για μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s