Archive for the ‘Μετανάστες’ Category

Οι δηλώσεις του υπουργού Προστασίας του Πολίτη περί σχεδιασμού δημιουργίας φράχτη στον Έβρο αποτελούν ένα νέο ρατσιστικό κρεσέντο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε βάρος των μεταναστών και των προσφύγων.

Το νέο σχέδιο της κυβέρνησης εντάσσεται σε μια συνολική πολιτική εξόντωσης των μεταναστών και των προσφύγων, που προσπαθεί με μέτρα καταστολής να καταστήσει την Ελλάδα προπύργιο της Ευρώπης-φρούριο, όπως επιτάσσουν η Συνθήκη του Δουβλίνου και άλλες ευρωπαϊκές αποφάσεις. Στην πράξη, ενισχύονται τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων που αυξάνουν τις τιμές διαπεραίωσης των μεταναστών και συμβάλλουν έμμεσα αλλά σαφώς στην εξαθλίωσή τους.

Οι ροές μεταναστών προς την Ελλάδα και την Ευρώπη δεν μπορούν να ανακοπούν σε μεσομακροπρόθεσμη βάση, ούτε με την καταστολή, ούτε με φράκτες στα σύνορα. Απαιτείται μια ριζικά διαφορετική πολιτική υποδοχής και ένταξης των μεταναστών και των προσφύγων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες σε συνδυασμό με μια διεθνή πολιτική έμπρακτων μέτρων ενθάρρυνσης της παραμονής των μεταναστών στις χώρες καταγωγής τους. Θα αντισταθούμε σε μια τέτοια πολιτική σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΝ

 

Περισσότερα:

–  Tα τείχη μετά το τείχος

–  Τα τείχη που χωρίζουν τον κόσμο στα δύο

–  Τείχη του αίσχους» σε όλο τον κόσμο

–  Melilla border fence

–  Separation barriers list

Advertisements

Η ανάληψη καθηκόντων της FRONTEX στην περιοχή μας φανερώνει ξεκάθαρα την αποτυχία της μεταναστευτικής πολιτικής των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Σήμερα «κυνηγοί κεφαλών» μεταναστών χωρίς χαρτιά αναλαμβάνουν την περιφρούρηση των συνόρων μας. Τόσοι νεκροί μετανάστες στον Έβρο είναι το τίμημα των πολιτικών ακολουθήθηκαν. Εμείς ζητάμε απενεργοποίηση των ναρκοπεδίων του Έβρου, ζητάμε σοβαρή μεταναστευτική πολιτική που σημαίνει συμμαχίες στην Ε.Ε. για πόρους που θα βελτιώνουν τις συνθήκες ζωής τους και επίσης ζητάμε αναθεώρηση της συμφωνίας της Λισαβόνας ώστε να μπορούν να πηγαίνουν οι μετανάστες και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Είμαστε εντελώς αντίθετοι στην λειτουργία της FRONTEX στον Έβρο και πιέζουμε για μεταναστευτική πολιτική αρχών με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σκηνές από τον θάλαμο των γυναικών στην Παγάνη. Τα βίντεο τραβήχτηκαν σήμερα (21/08/09) στην επίσκεψη που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου μαζί με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ τον Θοδωρή Δρίτσα,

Από τον θάλαμο των γυναικών: Εκατοντάδες γυναίκες με μικρά παιδιά σε ένα θάλαμο, με μία τουαλέτα, με νερά

Από τον θάλαμο των ανηλίκων. Χωρίς λόγια και σχόλια

Ενα δωδεκάχρονο παιδί στη φυλακή της Παγανής

Ολα τα βίντεο στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου

Ως εκπρόσωπος μαθητικών συμβουλίων και μετανάστης μαθητής διάβασε αυτό το κείμενο ο Αντωνης στην αντιρατσιστική συναυλία που πραγματοποιήθηκε στης 21/3. Το κείμενο το ζήτησε η Ε.Λ.Μ.Ε και το Εργατικό κέντρο για να το στείλουν στον τύπο.


Είμαι ο Αντώνης μαθητής της Γ΄ Λυκείου και είμαι παιδί μεταναστών από την Αλβανία. Σήμερα στην Ελλάδα τα παιδιά σαν και μένα, τα παιδιά των μεταναστών στο σχολείο ξεπερνούν τις 140.000. Είμαστε μαθητές που μαζί με σας, μαζί με τους Έλληνες μαθητές είμαστε στην ίδια τάξη, καθόμαστε στα ίδια θρανία, μαζί κάνουμε μάθημα και μαζί διασκεδάζουμε. Τα παιδιά των μεταναστών όπως και τα Ελληνόπουλα μοιραζόμαστε τα ίδια προβλήματα στο σχολείο και τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον μας. Και εμείς ονειρευόμαστε ένα καλύτερο αύριο για μας και τις οικογένειες μας.


Για όλους αυτούς τους λογούς σαν παιδιά μεταναστών νοιώθουμε πολλά πράγματα να μας ενώνουν με τους Έλληνες μαθητές και όχι να μας χωρίζουν.

Όμως τα παιδιά των μεταναστών έχουμε και δικά μας ιδιαίτερα προβλήματα:
Πηγαίνουμε σε ένα σχολείο που δεν σέβεται τη διαφορετικότητα μας.

Πηγαίνουμε σε ένα σχολείο που δεν μεριμνά για να καλύψει τις ιδιαίτερες ανάγκες που έχουμε πολλές φορές λόγω της δυσκολίας στη γλωσσά.

Πηγαίνουμε σε ένα σχολείο που σταδιακά μας αποκλείει αν οι γονείς μας μείνουν χωρίς χαρτιά ή αν δεν έχουν αρκετά για να πληρώνουν φροντιστήρια και άδεια παραμονής.

Όμως τα παιδιά των μεταναστών νοιώθουμε την αδικία και τον ρατσισμό στο πετσί μας από την ίδια την πολιτεία. Θεωρούμε παράλογο, που γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, πάμε σχολείο στην Ελλάδα να ήμαστε παράνομοι από το Ελληνικό κράτος με το που φτάσουμε τα 18. Όταν ενηλικιωθούμε πριν καν τελειώσουμε το σχολείο η πολιτεία μας κρίνει ανεπιθύμητους και μας απειλεί με απέλαση. Θέλουν να μας στείλουν πίσω σε μια χώρα που μπορεί ποτέ να μην έχουμε γνωρίσει, που μπορεί να μην μιλάμε καν τη γλώσσα της. Μόνο αν οι γονείς μας έχουν να πληρώνουν χιλιάδες ευρώ κάθε μερικά χρόνια μπορούμε να σπουδάσουμε. Το παράλογο αυτό μέτρο μας κόβει τα φτερά και τα όνειρα πριν καν τελειώσουμε το σχολείο και γι’ αυτό απαιτούμε να καταργηθεί και διεκδικούμε να δίνεται υπηκοότητα σε όλους τους μετανάστες μαθητές.
Στον αγώνα μας αυτό για τα δικαιώματα μας θέλουμε μαζί μας τους Έλληνες συμμαθητές μας όπως θέλουμε μαζί μας και τους καθηγητές μας. Όλοι μαζί πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια στο ρατσισμό και για τα δικαιώματα των μεταναστών. Ο αγώνας μας ενάντια στον ρατσισμό δένεται με τον αγώνα μας για ένα καλύτερο σχολείο που θα καλύπτει τις ανάγκες όλων μας. Ο αγώνας μας ενάντια στον ρατσισμό δένεται με τον αγώνα μας για ένα καλύτερο μέλλον για όλους, Έλληνες και Ξένους!

Απάνθρωπες συνθήκες αντιμετώπισης των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα διαπίστωσε ο επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Τόμας Χάμαρμπεργκ, στην έκθεση που δίνεται σήμερα στη δημοσιότητα, μετά από έρευνα που πραγματοποίησε στις 8-10 Δεκεμβρίου, όταν επισκέφτηκε τη χώρα μας και τα κέντρα υποδοχής λαθρομεταναστών. Ο αρμόδιος υπουργός, Προκόπης Παυλόπουλος, απαντώντας στον επίτροπο όταν εκείνος του ζήτησε εξηγήσεις για τις απάνθρωπες συνθήκες, επιχείρησε να κάνει το άσπρο μαύρο, να ρίξει την ευθύνη σε άλλους υπουργούς, ακόμα και στους ίδιους τους πρόσφυγες.

 

Οι «ελιγμοί» του κ. Παυλόπουλου καταγράφονται στην έκθεση του επιτρόπου. Οπως διαπίστωσε ο κ. Χάμαρμπεργκ, οι πρόσφυγες που εγκαταλείπουν την πατρίδα τους και ζητούν άσυλο στη χώρα μας έχουν αυξηθεί δεκατρείς φορές τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Το 2004 δεχτήκαμε 4.469 αιτήσεις και το 2008, μόνο το πρώτο εξάμηνο, δεχτήκαμε 57.623 και μέχρι το τέλος του 2008 αυτές έφτασαν στις 150.000 (με χώρες προέλευσης: Πακιστάν, Ιράκ, Αφγανιστάν, Μπανγκλαντές, Συρία, Ιράν, Νιγηρία και Γεωργία).


Το 2007 δόθηκε άσυλο μόλις στο 0,04% των αιτούντων και στο 2,05% όσων έκαναν έφεση. Ο Πρ. Παυλόπουλος ισχυρίστηκε ότι το πρώτο οκτάμηνο του 2008 το ποσοστό όσων έλαβαν άσυλο κατόπιν εφέσεως αυξήθηκε στο 11,3%. Η απάντηση του επιτρόπου ήταν ότι στη Βρετανία, τη Σουηδία και τη Γερμανία τα αντίστοιχα ποσοστά φτάνουν στο 94%.


Πιο σοκαριστική από τους αριθμούς, όμως, είναι η πραγματικότητα που αντίκρισε στους χώρους κράτησης που επισκέφτηκε στη Θράκη και περιγράφει στην έκθεση.


Στις Φέρες, μια αποθήκη φιλοξενούσε 45 άνδρες στοιβαγμένους, χωρίς ένα τηλέφωνο για να μπορούν να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο και χωρίς δικαίωμα να βγουν από τον χώρο κράτησής τους. Τους βρήκαν να κοιμούνται σε στρώματα που είχαν τοποθετηθεί στο τσιμεντένιο πάτωμα, το ένα δίπλα στο άλλο, όπου την ημέρα αναγκάζονταν να πατάνε σε αυτά.


Οι συνθήκες υγιεινής, ειδικά στην τουαλέτα, περιγράφονται ως απαράδεκτες. Μερικοί κρατούμενοι είχαν εξανθήματα στα χέρια τους και κάποιος ξυπόλυτος παραπονέθηκε πως οι Αρχές δεν τους δίνουν ούτε παπούτσια ούτε ρούχα.


Στην πόρτα ήταν κολλημένο ένα φυλλάδιο που τους ενημέρωνε για το δικαίωμά τους να προσλάβουν δικηγόρο της επιλογής τους, με δικά τους έξοδα, για να τους συμβουλέψει.


Οι συνεργάτες του Τ. Χάμαρμπεργκ διαπίστωσαν ότι οι αρμόδιοι αστυνομικοί αγνοούν σε μεγάλο βαθμό τη σχετική νομοθεσία για τα δικαιώματα των προσφύγων. Ο υπουργός Εσωτερικών, που αρνήθηκε ότι τα πράγματα είναι έτσι όπως τα είδε ο επίτροπος, δήλωσε: «Οταν φτάνουν υπήκοοι από τριτοκοσμικές χώρες στα σύνορα ή στα νησιά του Αιγαίου ενημερώνονται πλήρως πως μπορούν να κάνουν αίτηση ασύλου, αλλά αρκετοί δεν κάνουν αίτηση γιατί δεν θέλουν». Ισχυρίστηκε επίσης ότι «όταν συλλαμβάνονται, όλοι εξετάζονται από γιατρό, που τους επισκέπτεται συχνά και κατά την κράτησή τους».


Ο Τ. Χάμαρμπεργκ χαρακτηρίζει «απαράδεκτο το γεγονός πως οι ελληνικές αρχές δεν γνωρίζουν καν τον ακριβή αριθμό ασυνόδευτων παιδιών-προσφύγων στη χώρα» και το ότι «εφαρμόζουν την ίδια τακτική απέλασης και για τους ανήλικους».


Για την έλλειψη χώρων υποδοχής των λαθρομεταναστών ο Πρ. Παυλόπουλος απάντησε ότι δεν είναι δική του ευθύνη αλλά του υπουργείου Υγείας, ενώ υποστήριξε ότι ο αυξημένος αριθμός αιτήσεων τα τελευταία 4 χρόνια «οφείλεται στη συνεχή προσπάθεια του ελληνικού κράτους να εξασφαλίζει την προστασία των αιτούντων άσυλο»!


Στην έκθεση υπάρχει αναφορά και για το Αστυνομικό Τμήμα Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη, που δεν διαθέτει αρκετούς εξειδικευμένους υπαλλήλους για το άσυλο, παρότι δέχεται το 94% των αιτήσεων που γίνονται για άσυλο στην Ελλάδα. Τονίζεται επίσης ότι υπάρχει έλλειψη διερμηνέων και νομικών υπηρεσιών, με αποτέλεσμα οι αιτούντες άσυλο να δίνουν συνέντευξη σε γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν και χωρίς να ξέρουν τα δικαιώματά τους.


Αλλο μελανό σημείο της έκθεσης είναι η αναφορά που γίνεται για το ότι καμία από τις αποφάσεις για παροχή ασύλου -πρώτου βαθμού- που ερευνήθηκαν δεν περιείχε κάποια αναφορά στους νόμους που βασίστηκαν για την απόφαση. «Δεν ήταν μόνο δύσκολο να βρούμε κάπου την ερμηνεία του νόμου, αλλά ήταν αδύνατο να δούμε έστω εάν είχε εφαρμοστεί ο νόμος στο ελάχιστο». Το ίδιο και στις υποθέσεις δεύτερου βαθμού που ερευνήθηκαν, καθώς «δεν υπήρχαν αναλυτικές πληροφορίες για την απόφαση, ούτε νομική επιχειρηματολογία».

Στην έκθεση ο Τ. Χάμαρμπεργκ εκφράζει και τη βαθιά του ανησυχία «για την ύπαρξη ναρκοπεδίων και για τον μεγάλο αριθμό των αλλοδαπών που έχουν χάσει τη ζωή τους (104) ή έχουν ακρωτηριαστεί (187) σε αυτές τις περιοχές» και καλεί τη χώρα «να ολοκληρώσει την εκκαθάριση των ναρκοπεδίων».

 

[via]

Το μεροκάματο βγαίνει μία στο τόσο. Δύσκολα. Από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου, εκατοντάδες οικονομικοί μετανάστες, συχνότερα από τη Σομαλία και το Σουδάν αλλά και από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Αλβανία κ.α., «κλείνουν» δεκάωρα μέσα στα χωράφια για να παραχθεί ο «χρυσός της Μεσσηνίας»: το λάδι.

Η ανταμοιβή τους είναι -το πολύ- δύο ευρώ την ώρα. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι συνθήκες εργασίας των αλλοδαπών στους ελαιώνες του μεσσηνιακού κάμπου και διαβίωσής τους στα χωριά του νομού (Φιλιατρά, Χώρα, Γαργαλιάνοι κ.λπ.) θυμίζουν… Μανωλάδα Ηλείας.

Τριτοκοσμικές συνθήκες

Αθλιότητα. Λαθρομετανάστες, εικοσιπεντάρηδες, γυναίκες ή ακόμα και μικρά παιδιά, πληρώνονται 20 ευρώ για δέκα ώρες εργασίας ημερησίως, χωρίς να τους παρέχονται φαγητό, στέγη ή ρουχισμός. Αρκετοί κοιμούνται στο ύπαιθρο, ιδίως το καλοκαίρι. Κάποιοι κάτω από τις ελιές με μόνη προστασία μια κουβέρτα, άλλοι σε αυτοσχέδιες χάρτινες ή ξύλινες παράγκες και ορισμένοι -πιο «τυχεροί»- σε εγκαταλειμμένες τσιμεντένιες ή τσίγκινες αγροτικές αποθήκες. «Από τα φραουλοχώραφα της Ηλείας, στους ελαιώνες της Μεσσηνίας. Οι άθλιοι των χωραφιών εξακολουθούν να υπάρχουν. Εκμετάλλευση…», λέει ο πρόεδρος του Φόρουμ Μεταναστών, κ. Αχμέτ Μοαβία.

Μπορεί στο νομό Ηλείας οι περσινές αποκαλύψεις για τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας στην καλλιέργεια της φράουλας και διαβίωσης των αλλοδαπών αλλά και ο μετέπειτα ξεσηκωμός των ίδιων να ανέβασαν το μεροκάματο μέχρι και τα 28 ευρώ, ωστόσο σε αρκετές περιοχές της χώρας η κατάσταση εξακολουθεί να είναι απογοητευτική.

Προ ημερών στη Χώρα Μεσσηνίας μια 20χρονη Ρουμάνα, εργάτρια στις ελιές, σκοτώθηκε όταν λόγω βροχής και σεισμού κατέρρευσε το παράπηγμα, το οποίο μάλιστα νοίκιαζε με αρκετούς συμπατριώτες της. Σε ένα παρόμοιο παράπηγμα στα γειτονικά Φιλιατρά έμενε για δύο μήνες ο 26χρονος Σομαλός Αμπντούλ Μοχάμεντ.

Δεν είχε ρεύμα ούτε καν νερό. Σήμερα, αισθάνεται πιο «τυχερός». Νοικιάζει ένα «σπίτι» στο κέντρο των Φιλιατρών μαζί με τον πολύ καλό του φίλο Ιμπραΐμ και ακόμα… δεκαεννιά νέους 21- 28 ετών από τη Σομαλία, το Σουδάν κ.α.

Η στέγη για τους 21 συγκατοίκους κοστίζει το λιγότερο 1.000 ευρώ το μήνα. «Πενήντα ευρώ το άτομο. Καμιά φορά πρέπει να δώσουμε και 70 ευρώ». Οπως εξηγούν οι ίδιοι, το νοίκι ανεβαίνει κατά 10-20 ευρώ το άτομο, εφόσον γίνει μεγάλη κατανάλωση νερού ή ρεύματος.

«Αρχικά δεν είχαμε τουαλέτα. Ούτε κρεβάτια. Στα σκουπίδια βρήκαμε παλιά στρώματα και σε αυτά ξαπλώνουμε δυο δυο. Ο,τι υπάρχει μέσα στο σπίτι το βρήκαμε στα σκουπίδια. Και ρούχα βρίσκουμε καμιά φορά. Οταν πρωτοήρθα στο χωριό, κοιμόμουν στο χωράφι. Τώρα είναι καλύτερα», λέει -μισά αγγλικά, μισά ελληνικά- ο Αμπντούλ.

Είναι ο παλιότερος ένοικος του σπιτιού, που δεν είναι παρά μια εγκαταλειμμένη, μισοφτιαγμένη κατοικία. Ο Αμπντούλ ζει στα Φιλιατρά τους τελευταίους έξι μήνες. Το καλοκαίρι δούλεψε στα καρπούζια και έπειτα στις ελιές.

«Δεν έχει πια πολλή δουλειά. Μπορεί να πάω στην Πάτρα ή στην Καλαμάτα. Ή να μείνω εδώ, να δουλέψω στην οικοδομή». Ο Σομαλός γονατίζει. Σηκώνει το καπάκι μιας κατσαρόλας που βρίσκεται κατάχαμα και χαμογελάει. «Φακές. Οταν κάποιος δουλεύει, έχουμε φαγητό. Αλλιώς τρώμε μόνο ψωμί».

«Στη χώρα μου είναι πιο δύσκολα…»

Ο Χαΐκ από το Σουδάν βρίσκεται στα Φιλιατρά εδώ και τρεις μήνες. Τριγυρνάει στα χωριά αναζητώντας το μεροκάματο. Η οικογένειά του είναι στην πατρίδα του. «Πρέπει να βγάλω λεφτά. Για εκείνους. Στη χώρα μου είναι πιο δύσκολα τα πράγματα».

«Το μεγάλο “κύμα” οικονομικών μεταναστών, περίπου 2.500- 3.000 άτομα, παρατηρείται στα Φιλιατρά στα τέλη Απριλίου, αρχές Μαΐου. Γίνεται συνεχής προσπάθεια για να αποκτήσουν οι αλλοδαποί εργάτες ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Ιδίως οι Σομαλοί και οι Σουδανοί που είναι πλέον οι περισσότεροι οικονομικοί μετανάστες στην περιοχή μας είναι ήσυχοι άνθρωποι. Και οι κάτοικοι των Φιλιατρών τούς έχουν αποδεχθεί», λέει ο δήμαρχος κ. Αλκης Ξύγκας.

Σήμερα στα Φιλιατρά υπάρχουν 1.017 αλλοδαποί με όλα τα νόμιμα «χαρτιά». «Αλλοι τόσοι όμως μπορεί να είναι οι λαθρομετανάστες που κρύβονται, ψάχνουν στέγη σε παραπήγματα και ζουν υπό άθλιες συνθήκες», αναφέρει ο δήμαρχος Φιλιατρών.

«Αν κάποιος δεν δουλεύει, έχουμε πρόβλημα όλοι μας…»

Μόνο δύο ελληνικές λέξεις -«ναι» και «κατάλαβα»- προφέρει με μεγάλη ευκολία ο 21χρονος Αμπντούλ Τσαλμ, που ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα πριν από πέντε μήνες. Οπως λέει, είναι η απάντηση που δίνει στο «αφεντικό όταν φωνάζει για να κάνουμε γρήγορα τη δουλειά. Καμιά φορά με βρίζουν. Το καταλαβαίνω. Τώρα ξέρω και εγώ να βρίζω στα ελληνικά. Αλλά δεν σου λέω ποιες λέξεις…». Οπως περιγράφει ο 21χρονος, στα Φιλιατρά οι κάτοικοι είναι πιο φιλόξενοι. «Στην Πάτρα και σε άλλα χωριά πέρασα πιο δύσκολες ώρες». Ο Αμπντούλ πηγαίνει κάθε πρωί, στις 7, στην πλατεία των Φιλιατρών προς αναζήτηση δουλειάς. «Και στα χωράφια πάω και στην οικοδομή. Ο,τι υπάρχει. Ο,τι μου ζητήσουν κάνω». Ο φίλος του, ο 27χρονος Χασάν, εξηγεί: «Αν κάποιος δεν δουλεύει, έχουμε πρόβλημα όλοι μας. Γιατί αν ο Αμπντούλ δεν έχει χρήματα, θα πρέπει να πληρώσω εγώ το νοίκι του και το φαγητό του…». Σήμερα από τους 21 φίλους από το Σουδάν και τη Σομαλία που συγκατοικούν στα Φιλιατρά μόνον οι τρεις εργάζονται στα χωράφια. Οι υπόλοιποι ψάχνουν για δουλειά ή παραμένουν σπίτι απογοητευμένοι. «Δεν με θέλει κανείς. Θα φύγω».

[via]

Η Ανοιχτή Πόλη διοργανώνει για τρίτη συνεχή χρονιά, την Παρασκευή 23 Μαίου 2008, από τις 7.00 μμ, στο παρκάκι δίπλα από το σταθμό ΗΣΑΠ στο Θησείο, τη EurovisiOFF 3.


Μια μουσική γιορτή, που γίνεται μια μέρα πριν τον τελικό της
Eurovision, με κεντρική ιδέα «για τη μουσική των πολιτισμών και όχι της κατανάλωσης».


Το σκεπτικό της φετινής
EurovisiOFF 3 κινείται γύρω από τη μαύρη μουσική [δείτε το πλήρες πρόγραμμα εδώ] αλλά η επιλογή αυτή είναι για μας και μια έκφραση αλληλεγγύης στην πολυπληθή αφρικανική κοινότητα της Αθήνας, μια από τις πιο παλιές ομάδες μεταναστών της πόλης μας.


Το τελευταίο διάστημα, οι Αφρικανοί και οι Αφρικανές μετανάστες και μετανάστριες που κατοικούν και δουλεύουν στην Αθήνα, βρίσκονται «στο στόχαστρο» συντηρητικών κύκλων με αφορμή ορισμένα φαινόμενα του κέντρου της Αθήνας όπως το μικροεμπόριο, η (εξαναγκασμένη) πορνεία, η διακίνηση ναρκωτικών και η έλλειψη στέγης – ιδιαίτερα για τους νεοεισερχόμενους μετανάστες…

Για εμάς, τα υπαρκτά προβλήματα κοινωνικού αποκλεισμού δεν έχουν χρώμα και οι λύσεις πρέπει να αναζητηθούν μέσα από σοβαρά προγράμματα ένταξης των ομάδων που πλήττονται και όχι με ποινικοποίηση και καταστολή όπως γίνεται σήμερα.Σας περιμένουμε λοιπόν στη

 

EurovisiOFF 3: την Παρασκευή 23 Μαίου 2008, από τις 7.00 μμ, στο παρκάκι δίπλα από το σταθμό ΗΣΑΠ στο Θησείο.